പാചകവാതകം കാത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ ഇന്ത്യയെ “ഗ്യാസ് ലൈറ്റിങ്ങ്” ചെയ്യുന്നത് ആരാണ്?

ഗ്യാസ് ലൈറ്റിങ്ങ് എന്നത് ഒരാൾ നേരിട്ട് അനുഭവിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തെ തന്നെ നിഷേധിച്ച്, ആ വ്യക്തിയെ സ്വന്തം അനുഭവത്തെയും ബോധ്യത്തെയും സംശയത്തിലാക്കുന്ന മനശാസ്ത്രപരമായ തന്ത്രമാണ്. ജനങ്ങൾ വിലക്കയറ്റം, ക്ഷാമം, അനീതി എന്നിവ അനുഭവിക്കുമ്പോൾ അധികാരം അതൊന്നുമില്ലെന്ന് ആവർത്തിച്ചാൽ, അത് വെറും നിഷേധമല്ല; ജനങ്ങളുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ മായ്ച്ചുകളയാനുള്ള ഗ്യാസ് ലൈറ്റിങ്ങാണ്.

അടുക്കളയിലെ തീ അണയുമ്പോൾ തുടങ്ങുന്ന രാഷ്ട്രീയം

രാവിലെ ആറുമണി. മുംബൈയിലെ ഒരു ചാളിന്റെ ഇടുങ്ങിയ വഴിയിൽ പാചകവാതക ഏജൻസിക്കു മുന്നിൽ നീണ്ട നിര. കൈയിൽ ബുക്കിംഗ് നമ്പർ, മുഖത്ത് ക്ഷീണം, മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ആശങ്ക — ഇന്ന് സിലിണ്ടർ കിട്ടുമോ?

ഇന്നലെ രാത്രി വീട്ടിലെ സിലിണ്ടർ തീർന്നു. കുട്ടികൾക്ക് ചായയില്ല. പ്രഭാതഭക്ഷണമില്ല. ഉച്ചയ്ക്ക് എന്ത് പാകം ചെയ്യണമെന്നറിയില്ല. നിരയിൽ നിൽക്കുന്ന ലക്ഷ്മി പോലുള്ള ആയിരങ്ങൾക്കും ലക്ഷങ്ങൾക്കും ഇന്ന് പാചകവാതകം ഒരു സാധാരണ ഉപഭോക്തൃവസ്തുവല്ല; അത് ഒരു വീട്ടിന്റെ ശ്വാസമാണ്.

ഡൽഹിയുടെ ഇടുങ്ങിയ വഴികളിൽ നിന്ന് കേരളത്തിന്റെ തീരഗ്രാമങ്ങളിലേക്കും, രാജസ്ഥാനിലെ വരണ്ട ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്ന് മുംബൈയിലെ ചാളുകളിലേക്കും, പാചകവാതക സിലിണ്ടറിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പ് സാധാരണക്കാരന്റെ പുതിയ ദുരിതഭാഷയായി മാറുകയാണ്.

ഔദ്യോഗിക വിശദീകരണം ഒന്നും ജനങ്ങളുടെ അനുഭവം മറ്റൊന്നും

സർക്കാരിന്റെ ഭാഷയിൽ ഇതെല്ലാം “താൽക്കാലിക വിതരണ പ്രശ്നം” മാത്രമാണ്. ചിലപ്പോൾ ആഗോള വിപണിയാണ് കാരണം. ചിലപ്പോൾ യുദ്ധം. ചിലപ്പോൾ ഇറക്കുമതി സമ്മർദ്ദം. ചിലപ്പോൾ വിതരണത്തിലെ ചെറിയ തടസ്സങ്ങൾ.

പക്ഷേ ജനങ്ങളുടെ ചോദ്യം അത്ര സങ്കീർണ്ണമല്ല.

ക്ഷാമമില്ലെങ്കിൽ നിരകൾ എന്തിന്? വില നിയന്ത്രണത്തിലാണെങ്കിൽ കറുത്ത വിപണിയിൽ സിലിണ്ടറുകൾ അധിക വിലയ്ക്ക് കിട്ടുന്നത് എങ്ങനെ? ഏജൻസിയിൽ സ്റ്റോക്ക് ഇല്ലെന്ന് പറയുമ്പോൾ പണം കൂടുതൽ കൊടുത്താൽ സിലിണ്ടർ ലഭിക്കുന്നത് ഏത് സംവിധാനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്?

ഇവ വെറും രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യങ്ങളല്ല. അടുക്കളയിൽ തീ കത്തിക്കാനായി കാത്തുനിൽക്കുന്ന കുടുംബങ്ങളുടെ ജീവിതചോദ്യങ്ങളാണ്.

കറുത്ത വിപണി: ക്ഷാമത്തിന്റെ മറവിലെ വ്യാപാരം

ഔദ്യോഗിക വിലയിൽ സിലിണ്ടർ കിട്ടാൻ സാധാരണക്കാരൻ ദിവസങ്ങളോളം കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ, കറുത്ത വിപണിയിൽ അതേ സിലിണ്ടർ പല സ്ഥലങ്ങളിലും അമിതവിലയ്ക്ക് വിൽക്കപ്പെടുന്നതായി ആരോപണങ്ങൾ ഉയരുന്നു. ക്ഷാമം യഥാർത്ഥമാണോ, അല്ലെങ്കിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നതാണോ എന്ന സംശയം ഇവിടെ നിന്നാണ് തുടങ്ങുന്നത്.

വിതരണ ശൃംഖലയിൽ എവിടെയോ ചോർച്ചയുണ്ടെന്നത് വ്യക്തമാണ്. ഗൃഹോപയോഗ സിലിണ്ടറുകൾ വാണിജ്യ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി തിരിച്ചു വിടപ്പെടുന്നുണ്ടോ? ചില ഡീലർമാരും ഇടനിലക്കാരും കൃത്രിമ ക്ഷാമം സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ടോ? ബുക്കിംഗ് സംവിധാനത്തിലും ഡെലിവറി സംവിധാനത്തിലും സുതാര്യത ഇല്ലാത്തതിന്റെ ലാഭം ആരാണ് കൊയ്യുന്നത്?

ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്: ക്ഷാമം ഉണ്ടായാലും അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാരം ചുമക്കുന്നത് സാധാരണക്കാരനാണ്. ലാഭം കൊയ്യുന്നത് മറ്റാരോ ആണ്.

“ഗ്യാസ് ലൈറ്റിങ്ങ്”: ജനങ്ങളുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ നിഷേധിക്കുന്ന രീതി

ഇവിടെയാണ് “ഗ്യാസ് ലൈറ്റിങ്ങ്” എന്ന വാക്ക് പ്രസക്തമാകുന്നത്.

ഗ്യാസ് ലൈറ്റിങ്ങ് എന്നത് ഒരാൾ അനുഭവിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തെ തന്നെ നിഷേധിച്ച്, ആ വ്യക്തിയെ സ്വന്തം അനുഭവത്തെക്കുറിച്ച് സംശയത്തിലാക്കുന്ന തന്ത്രമാണ്.

ജനങ്ങൾ പറയുന്നു: സിലിണ്ടർ കിട്ടുന്നില്ല. അധികാരം പറയുന്നു: ക്ഷാമമില്ല.

ജനങ്ങൾ പറയുന്നു: വില കൂടുന്നു. അധികാരം പറയുന്നു: എല്ലാം നിയന്ത്രണത്തിലാണ്.

ജനങ്ങൾ പറയുന്നു: കറുത്ത വിപണി വളരുന്നു. അധികാരം പറയുന്നു: ഇതെല്ലാം അപവാദം.

ഇത് വെറും ഭരണപരമായ ഭാഷയല്ല. ജനങ്ങളുടെ വേദനയെ ചെറുതാക്കി കാണിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ശൈലിയാണ്. വിശപ്പിനെ “പ്രചാരണം” എന്നും, ക്ഷാമത്തെ “അപവാദം” എന്നും, വിലക്കയറ്റത്തെ “ആഗോള സാഹചര്യം” എന്നും പറഞ്ഞ് സാധാരണക്കാരന്റെ കോപം വഴിതിരിച്ചുവിടുമ്പോൾ അതാണ് യഥാർത്ഥ ഗ്യാസ് ലൈറ്റിങ്ങ്.

ജുംലയും ജുഗാഡും കഴിഞ്ഞ് പുതിയ വാക്ക്

ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിന് “ജുംല” പുതുമയല്ല. വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകി പിന്നീട് അവ വായുവിൽ കലരുന്ന കല ഇന്ത്യൻ ജനത പലവട്ടം കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

“ജുഗാഡ്” എന്നും നമുക്ക് പരിചിതമാണ്. അടിസ്ഥാനപ്രശ്നം പരിഹരിക്കാതെ, താൽക്കാലികമായി എന്തെങ്കിലും ഒട്ടിച്ചേർത്ത് കാര്യങ്ങൾ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്ന ശൈലി.

ഇപ്പോൾ ഇതിലേക്കാണ് ഗ്യാസ് ലൈറ്റിങ്ങ് കൂടി ചേർന്നിരിക്കുന്നത്. യാഥാർത്ഥ്യം ജനങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. പക്ഷേ അതിനെ രാഷ്ട്രീയ പ്രചാരണവും ടെലിവിഷൻ വാദങ്ങളും സോഷ്യൽ മീഡിയ പോരുകളും ഉപയോഗിച്ച് മങ്ങലേൽപ്പിക്കുന്നു.

അടുക്കളയിൽ തീ അണയുമ്പോഴും ജനങ്ങളോട് പറയുന്നത്: “നിങ്ങൾ തെറ്റിദ്ധരിക്കുകയാണ്.”

സബ്സിഡി ആരെ രക്ഷിക്കുന്നു?

പാചകവാതക സബ്സിഡി എന്നത് ദരിദ്രരെയും ഇടത്തരം കുടുംബങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കാനാണ്. പക്ഷേ വിതരണത്തിൽ ചോർച്ചയുണ്ടെങ്കിൽ, സബ്സിഡിയുടെ യഥാർത്ഥ ഗുണഭോക്താവ് ജനങ്ങളല്ല; ഇടനിലക്കാരായിരിക്കും.

സർക്കാർ കണക്കുകളിലും ഔദ്യോഗിക പ്രസ്താവനകളിലും വ്യാജ കണക്ഷനുകൾ, ഡ്യൂപ്ലിക്കേറ്റ് അക്കൗണ്ടുകൾ, സബ്സിഡി ദുരുപയോഗം എന്നിവ തടയുന്ന സംവിധാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് പലപ്പോഴും പറയുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ അതോടൊപ്പം തന്നെ ഉയരുന്ന പ്രധാന ചോദ്യം ഇതാണ്: വർഷങ്ങളായി ഈ ചോർച്ചകൾ നടന്നത് എങ്ങനെ? അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ആരുടേത്?

സബ്സിഡി ജനങ്ങളുടെ പേരിൽ അനുവദിക്കപ്പെടുകയും അതിന്റെ ലാഭം ബന്ധമുള്ളവരുടെ കൈകളിലേക്ക് ഒഴുകുകയും ചെയ്യുന്നുവെങ്കിൽ, അത് സാമ്പത്തിക അഴിമതിയേക്കാൾ ഗുരുതരമാണ്. അത് ജനങ്ങളുടെ അടുക്കളയെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന രാഷ്ട്രീയമാണ്.

വാണിജ്യ സിലിണ്ടർ വിലയും ഭക്ഷണവിലയും

പാചകവാതക പ്രതിസന്ധി വീട്ടുമുറ്റത്ത് അവസാനിക്കുന്നില്ല. ഹോട്ടലുകൾ, ചായക്കടകൾ, ചെറിയ ഭക്ഷണശാലകൾ, കാന്റീനുകൾ, തെരുവ് ഭക്ഷണവ്യാപാരികൾ — ഇവരുടെ ചെലവിൽ വാണിജ്യ സിലിണ്ടർ വില നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്നു.

സിലിണ്ടർ വില ഉയർന്നാൽ ആദ്യം പ്രഹരം ഏറ്റുവാങ്ങുന്നത് ചെറുകിട ഭക്ഷണശാലകളാണ്. പിന്നാലെ അതിന്റെ ഭാരം ഭക്ഷണവിലയായി ഉപഭോക്താവിന്റെ തലയിലേക്ക് വീഴും. അതായത് വീട്ടിൽ പാചകം ചെയ്യാൻ ഗ്യാസ് കിട്ടുന്നില്ല; പുറത്തുനിന്ന് ഭക്ഷണം വാങ്ങുമ്പോൾ അതിനും വില കൂടുന്നു.

ഇത് സാധാരണക്കാരനെ രണ്ടുതവണ ശിക്ഷിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധിയാണ്.

യഥാർത്ഥ ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം

ഇന്ത്യയിലെ വലിയ രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ജനങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ യഥാർത്ഥ സാമ്പത്തിക പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുക. വിലക്കയറ്റം, തൊഴിലില്ലായ്മ, ഇന്ധനവില, പാചകവാതക ക്ഷാമം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ ഉയരുമ്പോൾ, പൊതുചർച്ച പലപ്പോഴും മറ്റൊരു ദിശയിലേക്ക് തിരിയുന്നു.

മതം, ദേശീയത, സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ട്രോൾ യുദ്ധങ്ങൾ, കൃത്രിമ വിവാദങ്ങൾ — ഇവയെല്ലാം യഥാർത്ഥ ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളെ മറയ്ക്കാനുള്ള പുകമറകളായി മാറുന്നു.

അടുക്കളയിൽ തീ കത്തിക്കാനുള്ള ഗ്യാസ് ഇല്ലാത്ത ഒരു കുടുംബത്തോട് മതവാദം പറഞ്ഞാൽ വയർ നിറയില്ല. വിലക്കയറ്റത്തിൽ തളർന്ന ഒരു തൊഴിലാളിയോട് ദേശീയ അഭിമാനം പറഞ്ഞാൽ കുട്ടികൾക്ക് ഭക്ഷണം പാകമാകില്ല. ഗ്യാസ് ഏജൻസിക്കു മുന്നിൽ കാത്തുനിൽക്കുന്ന ഒരു വീട്ടമ്മയോട് സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ഹാഷ്‌ടാഗുകൾ പറഞ്ഞാൽ സിലിണ്ടർ എത്തുകയില്ല.

ക്രോണി ബന്ധങ്ങളുടെ സംശയം

പാചകവാതക വിതരണത്തിൽ വലിയ കമ്പനികളും കരാറുകളും ഏജൻസികളും ഇടനിലക്കാരും ഉൾപ്പെടുന്ന വലിയ ശൃംഖലയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഓരോ പ്രതിസന്ധിയിലും ജനങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്: ഈ പ്രതിസന്ധിയിൽ ആരാണ് ലാഭം കൊയ്യുന്നത്?

കൃത്രിമ ക്ഷാമം സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ടോ? സിലിണ്ടറുകൾ വഴിതിരിച്ചുവിടപ്പെടുന്നുണ്ടോ? വാണിജ്യ ഉപയോഗത്തിനായി ഗൃഹോപയോഗ സിലിണ്ടറുകൾ എത്തുന്നുണ്ടോ? രാഷ്ട്രീയ ബന്ധമുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾക്കോ വ്യക്തികൾക്കോ അനധികൃത നേട്ടമുണ്ടാകുന്നുണ്ടോ?

ഇവയെല്ലാം ആരോപണങ്ങളായി മാത്രം തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. കാരണം ജനങ്ങളുടെ അനുഭവത്തിൽ പ്രശ്നം യഥാർത്ഥമാണ്. അതിനാൽ സംശയം ഉയരുന്നിടത്ത് സ്വതന്ത്ര അന്വേഷണം വേണം. മറുപടി നൽകേണ്ടത് അധികാരത്തിലാണ്.

ഓഡിറ്റ് വേണം, അൽബി വേണ്ട

പാചകവാതക പ്രതിസന്ധിക്ക് ജനങ്ങൾക്കാവശ്യമായത് വാചകങ്ങൾ അല്ല; വിവരങ്ങളാണ്. പ്രസ്താവനകൾ അല്ല; തെളിവുകളാണ്.

ഓരോ സംസ്ഥാനത്തേക്കും എത്ര സിലിണ്ടറുകൾ വിതരണം ചെയ്തു? എത്ര ബുക്കിംഗുകൾ വൈകി? എത്ര പരാതികൾ ലഭിച്ചു? കറുത്ത വിപണിയിൽ പിടിച്ചെടുത്ത സിലിണ്ടറുകളുടെ ഉറവിടം എന്തായിരുന്നു? എത്ര ഡീലർമാർക്കെതിരെ നടപടി എടുത്തു? ഗൃഹോപയോഗ സിലിണ്ടറുകൾ വാണിജ്യ ഉപയോഗത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വിട്ട കേസുകൾ എത്ര? സബ്സിഡി യഥാർത്ഥ ഉപഭോക്താവിന്റെ കൈകളിൽ തന്നെയാണോ എത്തുന്നത്?

ഇവയ്ക്ക് വ്യക്തമായ മറുപടി വേണം. ജില്ലാതലത്തിൽ വിതരണ കണക്കുകൾ പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ലഭ്യമാക്കണം. ഡീലർമാരുടെയും ഏജൻസികളുടെയും പ്രവർത്തനം നിരീക്ഷിക്കാൻ സ്വതന്ത്ര സംവിധാനം വേണം. കറുത്ത വിപണിയിൽ പിടിക്കപ്പെടുന്നത് ചെറുകിട ഇടനിലക്കാരായിരിക്കുമ്പോൾ, പിന്നിലെ വലിയ ശൃംഖലകൾ സുരക്ഷിതമായി രക്ഷപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം അവസാനിപ്പിക്കണം.

ദരിദ്രന്റെ അടുക്കളയാണ് രാജ്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കണ്ണാടി

ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ വികസനം ആകാശചുംബികളിലും എക്സ്പ്രസ് ഹൈവേകളിലും മാത്രം അളക്കാനാവില്ല. ദരിദ്രന്റെ അടുക്കളയിൽ തീ കത്തുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ വികസനത്തിന്റെ പരീക്ഷണം.

ഒരു അമ്മയ്ക്ക് കുട്ടികൾക്ക് പ്രഭാതഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, അത് സാമ്പത്തിക പ്രശ്നം മാത്രമല്ല; അത് ഭരണത്തിന്റെ പരാജയമാണ്. ഒരു തൊഴിലാളിക്ക് വരുമാനത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം പാചകവാതകത്തിനായി ചെലവാക്കേണ്ടിവരുന്നുവെങ്കിൽ, അത് ജീവിതനിലവാരത്തിന്റെ തകർച്ചയാണ്. ഒരു കുടുംബം ദിവസം ഒരു നേരം മാത്രം പാകം ചെയ്ത് ജീവിക്കേണ്ടിവരുന്നുവെങ്കിൽ, അത് നയങ്ങളുടെ പരാജയമാണ്.

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ചോദ്യം

പാചകവാതകം ഒരു സിലിണ്ടറല്ല. അത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ഭക്ഷണസുരക്ഷയാണ്. ഒരു വീട്ടമ്മയുടെ മാനമാണ്. ഒരു കുട്ടിയുടെ പ്രഭാതഭക്ഷണമാണ്. ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ ദിവസത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്.

അതുകൊണ്ട് LPG പ്രതിസന്ധി വെറും വിതരണപ്രശ്നമല്ല. അത് ഭരണത്തിന്റെ സുതാര്യതയുടെയും രാഷ്ട്രീയ സത്യസന്ധതയുടെയും ജനങ്ങളോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെയും പരീക്ഷണമാണ്.

ജനങ്ങൾ ഇന്ന് ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം വളരെ ലളിതമാണ്:

ക്ഷാമമില്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ നിരയിൽ നിൽക്കുന്നത് എന്തിന്? വില നിയന്ത്രണത്തിലാണെങ്കിൽ ഞങ്ങളുടെ അടുക്കള ചെലവ് കുതിക്കുന്നത് എന്തിന്? സബ്സിഡി ഞങ്ങൾക്കാണെങ്കിൽ അതിന്റെ ലാഭം മറ്റുള്ളവരുടെ കൈകളിലേക്ക് പോകുന്നത് എങ്ങനെ? പ്രശ്നമില്ലെന്ന് പറയുന്നവർ ഒരിക്കൽ ഞങ്ങളുടെ അടുക്കളയിൽ വന്ന് നോക്കുമോ?

ഗ്യാസ് ലൈറ്റിങ്ങ്.

ഇന്ത്യയുടെ അടുക്കളകൾ തണുത്തുപോകുമ്പോൾ, അധികാരത്തിന്റെ വേദികളിൽ ആശ്വാസവാക്കുകൾ മാത്രം ചൂടാകുന്നു. “എല്ലാം നിയന്ത്രണത്തിലാണ്” എന്ന പ്രസ്താവന കൊണ്ട് ഒരു കുടുംബത്തിനും ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യാനാവില്ല. “ക്ഷാമമില്ല” എന്ന പ്രഖ്യാപനം കൊണ്ട് ഒരു കാലിയായ സിലിണ്ടറും നിറയില്ല.

ഇത് ജനങ്ങൾക്കു മനസ്സിലാക്കേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞു. ഇനി ചോദിക്കേണ്ട സമയമാണ്.

പാചകവാതകം കാത്തുനിൽക്കുന്ന ഇന്ത്യയെ വാക്കുകൾകൊണ്ട് വഞ്ചിക്കാനാവില്ല. നിരയിൽ നിൽക്കുന്ന ജനങ്ങൾക്കറിയാം അവരുടെ യാഥാർത്ഥ്യം. അടുക്കളയിൽ തീ കത്തുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നത് അവർക്ക് ആരും പഠിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല.

അതുകൊണ്ട് ഈ പ്രതിസന്ധിക്ക് ഒരു പേര് പറയണം: ഗ്യാസ് ലൈറ്റിങ്ങ്.

ജനങ്ങളുടെ വിശപ്പിനെ നിഷേധിക്കുന്ന ഗ്യാസ് ലൈറ്റിങ്ങ്. വിലക്കയറ്റത്തെ മറയ്ക്കുന്ന ഗ്യാസ് ലൈറ്റിങ്ങ്. ക്ഷാമത്തെ അപവാദമാക്കുന്ന ഗ്യാസ് ലൈറ്റിങ്ങ്. അടുക്കളയുടെ വേദനയെ രാഷ്ട്രീയ പ്രചാരണത്തിൽ മുക്കുന്ന ഗ്യാസ് ലൈറ്റിങ്ങ്.

ഇന്ത്യ ചോദിക്കണം:

ഞങ്ങൾ ഗ്യാസ് കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ, ഞങ്ങളെ “ഗ്യാസ് ലൈറ്റിങ്ങ്” ചെയ്യുന്നത് ആരാണ്?

ആർ ജെ:

#Gaslighting #GaslightingIndia #CookingGasCrisis #LPGCrisis #LPGShortage #KitchenPolitics #PriceRise #Inflation #BlackMarket #SubsidyLeakage #CommonPeople #IndianPolitics #Accountability #AuditNotAlibi #PublicReality #EconomicJustice #FoodSecurity #GasCylinder #MiddleClassStruggle #PoorPeoplesKitchen